Pazar, Mayıs 11, 2008

Anneler Günü

Öglene dogru aradigimda yoktu evde. Sonra uyudum, uyandim ve aksamüstü tekrar aradim. Belki günlerdir beni yine esir alan sorunlu, bozuk uyuma/uyuyamama maceramin etkisiyle, belki de son aylarda üzerimde anneme karsi olan hassasiyetimden dolayi hemen aglamaya basladim, daha anneler gününü kutlayamadan.

Az kaldi, biticek, geleceksin, diye teselli etti zavalli annem beni, kendisi de bir yandan aglarken.

Hem sizin umudunuz var, anneniz var, ariyorsunuz konusuyorsunuz, ben ne yapayim, dedi. Bundan 8 yil önce bir anneler gününde annesini kaybetti annem.

Ben o vakitler yine uzakta, baska bir sehirde tek basima kaliyordum. Gece telefon caldi. Babamin sesi geldi ve haberi verdi. Sonra annem aldi telefonu. Cok aciliydi sesi. Ilk defa annemin sesi öyle geliyordu.

Sabahin cok erken vaktinde annemlere vardim. Annem yataktaydi. Yanina yattim, sarildi bana. Sayiklar gibi konusuyor, agliyordu. Annem gitti, annem gitti, diye.

6 yorum:

ekmekcikız dedi ki...

İnsan kaç yaşına gelmiş olursa olsun, annesinin yavrusu işte...

Anneciğine çabuk kavuşmanı dilerim.
:)

Elif dedi ki...

Senin de teyzeler gunun kutlu olsun. :o)

www.elifsavas.com/blog

teyzenteyfik dedi ki...

Ekmekci kiz,
tesekkürler:)

Elif,
sagol canim, ilk kutlayan sensin:)

metin dedi ki...

"Anne"... "Su" gibi güzel bir kelime, değil mi? Onun gibi olmazsa olmaz, onun gibi arı duru, onun gibi mütevazı ve müşfik...

(Ana kuzusu olmak da anne olmak kadar güzeldir bu arada, değil mi?)

Merhaba diyeyim yeniden, dedim...

muzi dedi ki...

of teyzen offf... ne yaptin yaa...

teyzenteyfik dedi ki...

Metin bey,
merhaba!

Muzi,
hayat bu, ben yapmadim bir sey. Üzülme lütfen.