Isınma turları...

Teyzen Teyfik olmayı, kendimle konuşmayı özledim.

L.

Buraya doğru düzgün yazmayalı epey zaman olmuş. Neydi Kavafis'in dediği? "Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte, öyle tükettin demektir bütün yeryüzünde".

Geçen ömrümün bazı anlarını en naif şekilde buraya kaydetmek ve burada bunu yaptığımı kendime hatırlatmak için bu sözü blogun tepesinde tutuyordum hep.

Blogda suskun geçen ömrümün son zamanları yeryüzünde de suskun geçti mi? Aslında geçmedi. Hatta hiç olmadığı kadar çok gürültülü, çok ağlamalı, çok gülmeli geçti.

Neden mi?

Tam 6 ay 10 gün önce güzeller güzeli kızım L. geldi dünyaya, hayatımı kasıp kavurmaya...

Deniz vurgununun yaresi bir hoş

Geçen günlerden biri. Hem geçsin diye daha başlamadan dualar ettiğim, hem de her bitiş anında yine bitti diye içimi cız ettiren günlerden biri. Sıradan, oldukca sıradan bir akşam. Eve dönüş yolu. Eve varış vakti için dakika hesabı yapılıyor yine. Bugün 6 dakika erken geldim Kadıköy'e! markette 9 dakika ve 6.22'de evdeyim. Ne başarı!

Eve doğru yokuşu çıkarken, iki yaşlı teyze. Birisi daha da yaşlı. Digeri de onun daha da yaşlı oldugunu düsünüyor. - Yazık sana, bu işler için çıkma dışarı, diyor. Daha yaşlı; yok yok, iyi oluyor, ben anlamam otomatik ödemeden falan, güvenmem bankaya, hem bana da bir mesguliyet oluyor, iki yürüdüm, geldim.

Otomatik ödeme değil kimisine göre, fatura ödemek için evden çıkmak keyif.

Şimdi, o yaşlı teyze gibi, halsiz ama kendince keyfi olan bir  güneş var dışarıda. Ne güzel.

İkindi üstü

İşte taze ikindi güneşim.
pencerelerde küçük sarışınlar,
her şey iyi, her şey sade
anlıyamıyorum şu iç sıkıntımı.
yaşamak dersen yaşamak,
sarhoşluğum sarhoşluk.
ah! hatırlamak olmasa eski günleri.

İkindi üstü 1947
Edip Cansever

Harika yazılmış bir  biyografi ve güzel şiir örnekleri için Tavsiye

TT ile pratik mutfaklar!

Vapurda, pazarda satılan çin malı limon sıkacaklarından usananlara önerimdir.

Bu limon sıkacağı çok güzel ve çok kullanışlı. Limonu güzelce sıkabiliyorsunuz, çekirdekleri güzelce ayrılıyor. Suyu oraya buraya sıçramıyor. Eliniz çok bulaşmıyor ve çok da kolay temizleniyor.

Basit ama hoş bir tasarım. Joseph Joseph marka. Ben Esse magazasından almıştm. Fiyatı da iyi, 19 TL.

Benimki gri.

Karpuz kestim sulandı yine gönlüm bulandı

Ofiste beni uyuz eden bir kız var. Öyle böyle degil, resmen diliyle, sözleriyle, olmadı bakışları ile sokuyo beni her vakit. Bir de dengesiz oldugundan, ona karsı her daim savunma halinde de olamıyorum. Bazen korunmasız yakalıyor beni, daha da tepemi attırıyor. Aramızdaki (sebebini çok düsünmeme ragmen anlayamadıgım) kötü elektrik gitsin diye, gereksiz (herkes beni sevsin istiyorum ya!) çok cabaladım aslında. Evine gittim, dügün hediyesi gelen güzelim nevresim takımlarımdan (yok, o kadar güzel olsa vermezdim) birini hediye bile götürdüm!  Kıyması çiğ kalmış böreğini, ayılmış bayılmıiş efektleri esliginde yedim. Ama nafile, beni sevmiyor! :)

Annemler yakınlarda bizi ziyarete gelecekler, bunu duyan hanımefendi, annem gelirken, bizim memleketten isteyecegi bişeyleri getiremez miymiş ona, diye sordu. Normalde tabii ki getirir hatta baskaları icin siparis de veriyorum ama ona pisligine yok diyecegim. Bana cok daha pis uyuz olacak. Dise dis kana kan!!!

Yeni günler

Vincent van Gogh 

Yavaş yavaş  kendimi toparladıgımı hissediyorum. Önceki yaz beni serseme çeviren, günlük hayatımda korkaklasmama, tedirgin olmama ve bir cok seyden elimi ayagımı ceker hale gelmeme neden olan hastalık durumunun etkisi yeni yeni üzerimden geciyor gibi. Fiziksel olarak 1,5 ay boyunda kıpırdamadan yatarak, bolca kalorili beslenerek aldıgım kiloları vermeye de basladım. 59 kiloya cıkmıstım ve simdilerde 53'lere yaklastım tekrar. Bir kac kilo fazla bile insanın vucudunu nasıl degistiriyor bir bilseniz. Hele ufak tefekse insan o 3-5 kilo kaç beden fark ettiriyor tahmin edemezsiniz. Gerçi bu kilo dertleri herkesin basında oldugundan, herkes biliyor da olabilir.

Neyse...

Önceki yıl katıldıgım bir tasarım yarısmasını kazanmamla, yatalak moduna geçisim bir olmustu. Nazar tabii ki! Gecen hafta yeni bir yarısmaya daha katıldım. Bayram tatilinde zar zor yetistirdigim bir calısmayı gönderdim. Aslında üc eser ile katılma sansım vardı ama ancak bir taneyi yetistirebildim. Birinciligi gectim, derece bile alsam cok pis havam olacak. Kesinlikle ödülün, parasının pesinde degilim. Tek derdim, "kazandım!" artizligi yapmak. En azından dürüstlügüm ödüllendirilmeli bence.

Velhasıl, kendimi tekrar tam da Ercan Kesal'ın dedigi gibi hissediyorum; "ha deyince elmayı dalından, yıldızı yerinden koparabilirim" Ama bu acımasız memleket hangimizin gücünü, ateşini, inancını uzunca harlar, hangimizi tepetaklak eder bilinmez.

Sizi seven TT. (S.'nin dedigine göre, etrafımdaki herkes beni sevsin, istiyormusum ben!)

Beni değil kendini de unutursun

Çok eskilerden bir arkadaşım çıksa gelse. Konussak, hasret gidersek, konustukça daha da çok hasret çeker olsak. Kalbim  güçlü güçlü atsa. Yine, ilk gençlik günleri gibi bu dünya çok küçük ve absürd gelse gözüme. Bu hayatın, içine düştüğümüz bok çukurundan baska şeyler de vadebileceğini tekrar hatırlasak ve inansak buna.

Keşke çok eskilerden bir arkadaşım çıksa gelse. Ama geçen zamandan, yüklendiğim fani dertlerden yanında utanmayacaklarımdan. Çok çok eskiden.

Gün batarken her akşam

Sabah kendi hayatımla ve işe gitmek icin gözümü zor açışımla nasıl bir baglantı kurduysam, uyanır uyanmaz fabrika kızı'nı mırıldanmaya basladım. Sonra Alpay'ın bu sarkıyı söylemesini garip buldugumu düsündüm. Nedense hiç özdeşleşmiyor benim aklımda bu şarkı ve şarkıcısı. Ahmet Kaya'da söylemisti. Onunki daha gercekçi ve daha hisli gibi. Tabii Alpay'ın söyledigi hali çok çok güzel ama eskiden de hep ters ve itici bir sey bulurdum bu şarkının hikayesi ile soyleyenin zıtlığı arasında.

Kendisi evde mis gibi oturup, babadan kalma malı mülkü yiyen, gönlünde edebiyat sevgisi olan ve arada bişiler çiziktiren entellektüel bir adamın, uzaktan, kapısından geçen canlıları, hiç aralarına karışmadan izlemesi, sonra onlarla ilgili yargılara varması gibi.

Mesela Cem Karaca ve tamirci çırağı. Tertemiz, akla ikisini ayrı düsünmek bile gelmez. Uyum, inandırıcılık mevcut.

Alpay


Ahmet


Cem

Öpmeye kıyamadım, sevmeye yazık.

Bir filmde vardı, sanırım Ruanda ile ilgili bir film. Filmi hatırlıyorum ama ismini hatırlayamıyorum.

Oradaki katliamda gazetecilik yapan Avrupalı ya da Amerikalı gazeteci bir kadın tanık olduğu vahsetten kendi etkilenme halini anlatıyordu. Aklımda kabaca söyle kalmış;

Katledilen zenci kadınları gördügünde hiç hissetmedigi acıyı, başka bir katliamda tanık oldugu beyaz bir kadının ölümünde hissetmisti. Çünkü o beyaz kadın annesine benziyordu. Tanıdıgı, nasıl sever, nasıl yemek pişirir, nasıl güler, karnı acıkınca ne der, bildigi kadınlardan biriydi. Beyaz kadın tanımlıydı kafasında, dolayısıyla onun kaybını da, acısını da hissediyordu.

Çok tanıdık ama güzel tanımlanmış bir duyguydu bu.

Dağda ölen ovadakine, ovada ölen dağdakine zenci bizim memlekette de.

İştah

Anaaa, canım nasıl da kıymalı yumurta istedi. Google da aratıp, bolca görsele baktım demin. Sebzeli falan... Yumurtası karısmamıs, löp löp... Normalde hiç haz etmem tüm tüm kırılmıs yumurta görüntüsünden ama...10 dk sonra koşa koşa eve gidip yapacagım sanırım.

Dün de nutella'lı kek pişirmistim. Çok güzel oldu. Bu tarifi öneririm. Ben içine bolca ufalanmıs fındık da ekledim. Zaten Teatime beni hic üzmüyor. Her tarifi çok güzel sonuc veriyor.

Çay demlerim, önce çayla kıymalı yumurtamı yer, sonra çayı tekrar ısıtır, bir dilim de kekimi yerim.

Allam kimseyi istahsız bırakma!

Pide de alsam mı?

Ohh mesai bitti ve kafamda ne güzel hayallerim var. Hayat bazen güzel ya.

İmdaaat

İki gündür, hediye olarak aldığım Bin Muhteşem Güneş romanını okuyorum. Dün gece de uykum gelmeyince, bir kaç saat yatakta okumaya devam ettim. Romandaki manyak kocayı, dayaklarını, karısına ettiği olmadık eziyetlerini vs. okuyarak uykuya daldım.

Gecenin bir yarısı, aniden, zınk diye uykudan uyanıp, yattıgım yerden gözlerimi açtım. Ne göreyim? S. kafayı dikmiş, yatakta beni izliyor enteresan bir bakısla. Aniden sıçradım, noluyo lan, napıyon, ne bakıyon manyak manyak, diye bastım bagırtıyı. Hiiiiç, seni izliyodum güzelim, dedi. Ne izlemesi lan gecenin yarısında, manyak mısın, hasta mısın, diye bagıra cagıra tuvalete gidip geldim. Şaşkın ve şapşallasmıs S. ye kıcımı dönüp uyudum.

Sabah uyanınca, aksam yaptıgım inanılmaz hareketi yumusatmak icin bir iki geyik falan yaptım. Bi daha aynısını yaparsa onu polise sikayet edecegimi söyledim :)

(Şimdi farkettim de, ben aniden uyandıgım esnada S. yataga yeni gelmisti sanırım. Cünkü bir yazı yazmak icin uzun süre calısacagını söylemisti, ben yataga giderken.)

Yandı yürek kebap oldu.

Annem, koli gonderdi dun yine. İcinde kendi bahcesinde yetistirdigi bir suru sebze vs. Epey de misir gondermis. Aksama balkonda mangal yakip, onlari kozlemeyi dusunuyordum. Fakat icimdeki sehirli kadin biraz supheli yaklasti bu duruma ve az once " balkonda mangal yakma" diye bir google arastirmasi yaptim ve bunun "yasak" oldugunu ogrendim!  Lanet sehirde mangal yapacak yer de yok ki, napim ben simdi? Kadikoy civarinda neresi var ki? Bildigim yerler beykoz korusu ve Aydos ormanlari. Fakat S. "İki misir icin 60-70 km yol gidemem" dedi. "Yanina iki de kofte yapsam, dedim. Ihhh, dedi.

Ama kararliyim, kanli ya da kansiz, bu misirlar bu aksam kozlenecek!

Bugün, bazen

Bazen, ofiste müzik dinlerken gözlerimin dolduğunu, ağladığımı, bunu belli etmemek için dışarıyı izler numarası yapıp, gözlerimi hızlıca sildigimi gören var mıdır acaba?

Peki, benim görüp farketmedigim başkası da var mıdır?

Şifa İstemem Balından, bırak beni bu halımdan

Dün epeydir görüşmedigim, taa Alamanya'dan  eski bir  iş arkadasım aradı. Belki burada ondan bahsetmisimdir... Emin degilim. Özünde sevdigim, beni sevdigini bildigim, basıma bir iş gelirse elinden geleni yapmaya çalısacagını tahmin ettigim bir insan. Aslında etrafta sizin için böyle düsünecegini bildiğiniz  bu kadar az insan varken çok az görüsüyor olmak, hatta görüsmüyor olmak da garip sanırım. Yok ama degil, bazı ilişkileri mesafe besliyor bence. Mesela bazen aşkla, bazen hasretle, bazen deli bir özlemle aklıma düşen kişiler oluyor. Bunlarla uzundur haberlesmemiş, temas kurmamısım, ama kurmaya niyetim de yok gibi. Kıpırdamadan durmak, anmak ayrı bir zevk olabilir mi?


Geçen bir arkadaş anneannesini anlatırken söyle dedi; hep hikayeler, anılar, masallar anlatırdı ve anlattıgı anılar onun 17 yasına kadar olan hayatından ibaretti. O kadar cok anı ve yasanmıslık anlatırdı ki bir ömür gibi gelirdi. Fakat sonra bakardınız ki aslında 17 yasına kadar, babasının evinden cıkana kadar ne yasadıysa oydu anlattıkları. Hayatı orada baslamıs ve orada durmustu sanki.

Hayat  bazen duruyor mu?

Hadi bakim

Ay sonunda İtalya'ya gidiyoruz. Bir haftalıgına. Sadece Roma gidiş, Venedik dönüş biletlerimiz, ilk iki gece için Roma'da kalacak yer rezervasyonumuz ve bir de lonely planet kitaplarımız var. İlişkimize heyecan katan spontan (sağ salim döneydik!) bir tatil olacak sanırım.  Ooo mamma mia!!!

Kocan gitti sılaya, sen kimden kaldın yüklü*

* eskiden olsa bıyık altından gülümserdim bu  türkü sözüne ama simdi hafif tüylerimi ürpertiyor. Sizin de öyle oluyor mu? 'anaaaa kadına biri bisey yapacak' diye... hahahaha (sıyırmıs, deli gülmesi)

Ben roman yazmaya karar verdim!

Baktım ortalıktakilere, bu iş içme şıçma ile olmuyor. Niyetleneceksin ve çalışmaya baslayacaksın. İlk is olarak etrafında gezecegım ana kişileri ve atmosferi belirledim. Sonra bir ses kayıt cinahızına ihtiyacım olduguna karar verdim. (bunların hepsini S. nin bana gülmeleri, bir yandan da kalbim kırılmasın diye sefkatle idare etmeleri arasında yapıyorum) S. kendince, teorik olarak beni desteklemek icin bir iki kitap veriyor kitaplarının arasından, bak bunları oku bari, yazım dili, kuram, hikaye, gerçeklik vs. diye bisiler geveliyor arada. Bense, acaba hangi gazetenin haftasonu ekine cıkarım, siyah bir bluz giyer, sol yanımdan vuran ışık altında fotograf cektiririm hayalleri kuruyorum.

Ben bu yasıma kadar sunu gördüm; üretmek her zaman iyidir. Kasmadan, ezilmeden, cok da konusmadan üretmek. Sonuc birilerinin gözüne gelir ya da gelmez, üretmenin zevki ve hayatı güzel göstermesi ile kıyaslanacak baska bir durum yok bence. Sorarlar adama, yaşadın da haybeye mi yasadın, diye. Ben ki eli boş dizi izleyen karılara bile burun büküyorum, roman ne ki! Hem bazen bakıyorum da cahil cesareti hic de kötü bir sey degil. Delikli boncuk yerde kalmaz lafımızı da eklersem artık sizi de ikna etmis olurum sanırım.

Ha, oldu ki yazdım romanı, verdim piyasaya ve cıktım pazar ekine... Bu yazı bir gün önce kendini imha edecektir, haberiniz ola.:)

Latife Tekin'in bu kitabını okuyan var mı? Nasıl bir anlatımdır bu! Genclere gidecek yer bırakmamıs ki, çıtayı çook yükseltmiş :)

Başlığım başımda, bir bok yok karşımda

Demin bloga giriş yapmaya calıstıgımda, bu sayfa silinmistir mesajı aldım. Sonra google ne yaptı ne etti benden cep telefonumu aldı da blogumu geri verdi bana. Anam bu dünyada hic bisi mi karşılıksız olmaz. Sanalı banalı hepsi aynı.

Kuşunuz TT.'yi bakıyorum da kimsenin özledigi, merak ettigi, gelip baktıgı yok. Varsın öyle olsun. Ne dedik yukarıda; her sey karsılıklı.

Neyse, şımarıklık yapasım yok aslında.

Bu memlekete cok tepem atık benim son günlerde. Alamanyadan döndügümden beri ilk defa, acaba baska ülkeye mi gitsek yasamak icin, diye düsündüm gecenlerde. S. ayagımın bagı olmasa giderdim de. Basımda o var bir de artık. (Nasıl morarır bunu okursa! Olsun, aşk biraz da morarmak degil midir? :)

Bu boklu ofisler icimi eritti benim. Tüm hayatımı soguk, makinelerde yapılan sıcak çay suyu sıcaklıgından baska ısı yasayamadıgım bir hale getirdi. Ulan bunun icin miydi it gibi didinmek?

Aman neyse. Yanlış zamanda geldik bu dünyaya. Elbet başka bir dünya olacak bir gün. Ha, dünya mı olur orası başka gezegen mi bilemem!

hassas duyguları ateslenmeyenler icin, steril ofis ortamlarına hic de yakısmayan ama içinize cuma nesesi yayacak bir musiki, buyrun;

Kes lan sesini!

Film izlerken konuşan, yorum yapan bu yetmezmiş gibi benden de karşılık bekleyenler tepemi attırıyor. Hiç mı hiç sevmiyorum bir şey izlerken konuşmayı.

Mapushane

Son zamanlarda en cok korktuğum şey hapse girmek! Yok, bir halt falan yemedim (gerçi bir halt yemeye bakmıyor hapse tikilmak artık amma!)

Bence ölümden beter bir şey. Bir yerde tutulmak, esir olmak, sınırlı hareket alanına sahip olmak...

Elbette cesitli suclara karsi caydırıcı olacak bir şey lazım ama, insanoğlu hapis olayını nasıl buldu, ceza olsun diye birilerini dört duvar arasına tıkmaya, kendi icinde farklı tecrit dereceleri geliştirmeye nasil oldu da karar verdi, anlamış değilim. Çünkü insan tabiatina o kadar aykırı ki bu durum. Kimseyi düşürmesin diyeyim. Beni hiç düşürmesin.

Bir de kimseye zarar vermeden, düşüncelerinden dolayı, benim hayalini bile kaldiramadigim ızdırabı yaşayanlara ne demeli!