Tren

Bugün, trenle Zurih`e gidip geldim. Yol cok güzeldi. Ilginctir ki, Almanya sinirini gecer gecmez her yeri kar kapladi. Yol boyu agaclar, evler, tarlalar hep bembeyazdi ve her yer sisliydi. Yolu trenin restorantinda gecirdim. Güzel bir sütlü kahve ictim. Karsimda duran adam olmasa, onunla konusmak zorunda olmasam, bu yolu izlemek nasil zevkli olurdu, diye gecirip durdum icimden. Arada gözlerimi kacirip disariyi izledim. Gözlerim tekrar adama dönerken, önce adamin yakasindaki yaprak seklindeki rozete illa ki bir ugrayip, sonra adamin suratina variyordu her seferinde. Adam da bunu farkedip, bir süre sonra rozetinin ne oldugunu anlatti. Benim gözler yine de ayni kacamagi yapmaya devam edip durdu, yol sonuna kadar. Belki beyazdan sonra göz direkt ortamdaki carpici diger renklere yogunlasiyor. Anlayamadim. O yolu bir gün tek basima yine gidecegim. Belki, bu hafta icinde tekrar gitmem gerekecek. Yine, güzel bir kahve esliginde, karli yolu izleyip, hayal kura kura gidecegim. Ohh, ne güzel, mutlu oldum!

13 Aralik

Yaslilar cok güleryüzlü burada. Elbette ki geneli degil ama cogunlugu öyle. Hem güler yüzlü hem de bakimlilar. Hele bazi yasli kadinlar ve onlarin saclari. Öyle güzel topuzlari var ki. Son 40 yildir her sabah ayni sac modelini yapmanin verdigi bir pratiklikle carcabuk, neredeyse kullandiklari tokalari bile görünmeyecek sekilde ustalikla yapiyorlar. Otobüste ya da orada burada rastlayinca dikkatle inceleyip ayni modeli kendi saclarima yapmak istiyorum ama hic bir vakit basaramiyorum.

Buradaki yaslilar mutlu ölmek istiyorlar galiba. Yasadiklari son günlerin de bile geride kalanlarin onlari mutlu ve tertemiz hatirlamasini istiyorlar belki de. Cocuklari ürkütmemek icin bile giyiminize kusaminiza özen gösterin, gibi bir cümle var aklimda ama nereden hatirladigimi bilemiyorum. Belki bir Dostoyevski romanindan olabilir.

Bizde ise yasliligin degeri, gördügü gecirdigi dertlerle ölcülür. Dert cekmis olmak, o cektigin derdi ölene dek üstünde tasimak bir bilgeliktir sanki. Agirligi, saygidegerligi oradan gelir sanki yasliligin.

Bakimli, neseli bir yaslinin yüzünde ölümü, hayattan coktan vazgecmis, mutsuz bir yasliya nazaran daha net görüyorum. Birincisinde halen hayat var ve ne yazik ki o hayat cok gecmeden bitecek.

Bugün, calisirken arkamda bekleyen yasli bir kadin "sana saclarinin cok güzel oldugunu söyleyen biri var mi etrafinda, bunu söylüyorlar mi sana?" diye sordu, gülümseyerek. Ben de cekine cekine "evet, iste, bazen" diyebildim.

Uyandim sabah ile, gözyasim sile sile

Sayfamda bir sorun mu var?
Ekmekcikiz böyle bir uyarida bulundu da.
Bana buradan her sey normal görünüyor ama... Bir reklam sayfasi falan mi geliyormus acilinca, sonra takiliyor, gitmiyor muymus? Bazi okuyucular hic bir sorun olmadigini söylüyor, bazilari sayfaya ulasilamadigini.

Neyim var benim, saklamayin benden, söyleyin!
Hasta miyim?

Alkol, uyusturucu bagimlilari ve psikolojik problemleri olanlarin kaldigi bir hastane. Kücük kafeteryadan 2 paket sigara alip, yanimizda getirdigimiz yemek posetinin icine atiyoruz. Disariya cikip, gidecegimiz binaya dogru yöneliyoruz. Bir kadin, saci basi darmadaginik, yaslica bir kadin yaklasiyor "deli bunlarin hepsi, hepsi salak bu insanlarin degil mi?" diyerek atliyor önümüze. Ürküyorum biraz.

Kapinin ziline basiyoruz, görevli, hastalarin cikmasina izin verilmeyen kapiyi aciyor icerden. Yukari cikiyoruz. Disarida gördügüm kadinin daha genc versiyonu, yöneldigimiz odada kalan kisinin odada olmadigini, hemen gelecegini söylüyor ve ona haber vermeye gidiyor.

O geliyor. Saclari kazinmis. Gülümsüyor. Babasinin yaninda hic tanimadigi beni görünce hafif utaniyor ama gülümsüyor hep, güzel dislerini göstererek. Iri, hem cok dolu, hem de bombos bakan gözleri, ne güzel bir yüzü var. Utaniyor halinden biraz. Babasi ona ögütler verdikce bana bakip gülümsüyor. Ah, bu babalar, sen beni anlarsin, der gibi. Orali olmamaya, babasi internet icin cebindeki bozuk paralari onun eline tutustuturken yüzüne bakmamaya calisiyorum. Ama bu ilginc tecrübeden bir seyler almak, onun nerde oldugunu anlamak icin dikkatle suratina, gözlerine bakmaktan da alikoyamiyorum kendimi.

Cok az konustu, babasinin her dedigine gülümseyerek, dikkatle ama sanki gecistiriyormus gibi de, tamam, peki deyip, dolu dolu bir gülümsemeyle cevap verdi. Benden utandi.

Gidis yolu boyunca ona kizan babasi, sanki onu orada birakmak istemedi, sanki sarilmak istedi ama onun yerine sirtina bir iki defa vurdu.

Dönüs yolunda direksiyona bir iki defa vurdu, bak nasil güzel, babayigit bir cocuk, kiyamiyorum onu orada öyle görmeye ama inancim da kalmadi artik ona, düzelmeyecek hic, dedi. Okudugu zamanlarda birak okulunu, yasadigi bölgenin bile birincisiymis, söylemis, böyleymis... Anlatti durdu.

24 yasinda, bir akil hastanesinde kapali tutulan, soguklari burada gecireyim, havalar isinsin, eski hayatima nasil olsa dönerim, diye düsünen bir genc.

Ne güzeldi yüzü. Cildi cok baskaydi, sari miydi, yesil miydi, renksiz miydi, tarif edemedim kendime de.

Insan miyim, mahluk muyum, yoksa ekilir bicilir bir nebat miyim?

Ben kücükken, cok kücüktüm. Bira sisesi, mercimek gibi isimlerim vardi. Ilkokula kücük bir kasabada basladim. Ögretmenim seve, öpe okumayi yazmayi ögretti bana. Sonra sehre tasindik. Yeni ögretmenim, o kisa hayatimda henüz hic görmedigim kadar sari saclara sahip -tabii ki boya- kilolu, güzel yüzlü bir kadindi. Subay karisiydi, subay cocuklariyla özellikle ilgilenir, ben ve benim gibi maddi yönden pek de parlak olmadigini ilk bakista belli eden ögrencilere cok net sekilde kötü davranirdi. Kasabadaki sevildigim, simartildigim ortamdan sonra yeni okulum benim icin tam bir kabustu. O, Allah`in belasini coktan ve tadini getire getire verdigini umdugum kadin, tüm hayatimin gidisatini belirleyecek ilk yillarimda bana büyük bir darbe vurdu.

Ben aslinda cok baska bir yöne gidebilirdim. Mesleki olarak kastetmiyorum, halimden cok memnunum ama hisli cocuktum iste, erken yaslarda yipranmaya basladim. Cok sonradan, o yillardan kalma sinifca cektirdigimiz bir fotografimizi buldum, ögretmenin suratinda epey bir topluigne deligi vardi. Demek ki o vakitler hirsimi öyle almaya calismisim kadindan.

Ilk kopyami büyük ihtimal lisede cekmisimdir ama hic hatirlamiyorum nasil yaptigimi. Ama cektim.

Cep telefonuma zaman zaman bagli olup, zaman zaman varligini unutuyorum. 3. telefonum su an kullandigim. Ilk telefonumu cok önceki yazilardan birinde bahsettigim Mustafa bey ile almaya gitmistik, o benden cok sevinmisti niyeyse. Bir kac ay sonra da bana harika bir bisiklet almistik, ona da cok sevinmisti. Ilk kullandigim telefon Nokia ve melodisi Dawn(yanlis yazmis da olabilirim) idi. Halen o melodiyi bir yerlerden duysan heyecanlanirim. Arasin artik beni, diye bekledigim varmis o vakitler demek ki. Ne heyecan yapmissam artik.

En sacma huyum, cok sacma huyum var galiba. Kafam üsür benim. Ya da öyle hissederim hep. Yazin bile olur bu bazen. Geceleri yastigi kafamin altina degil üstüne koyarim ve yorgani da kafama cekip uyurum. Bir kac yil önceye kadar bere takip yatiyordum, teyzem kizdi, böyle alistirma kendini, ilerde kocan olursa yakisik almaz, dedi, takmayi biraktim.

Ask, güzel bir sey. Asik olmak güzel, bana asik olunmasi daha mutluluk verici. Cok sükür eksikligini hissetmiyorum uzun zamandir. Zati muhteremi de burada saygiyla aniyorum.

En sevdigim bloglar, ben hangi birini diyeyim, yandaki liste ve henüz listeye eklemeyip ama düzenli takip edip, zevkle okudugum bir sürü blog var.

Attigi top icin Elektra`ya tesekkür edip topu Sofra ve Miso`ya atiyorum.

29! :)

Balıklar deryaya da hasret, carka döner göl icinde

Ben bunlari izledim son günlerde:
Prenses Mononoke (Hayao Miyazaki-1997)
Yasamin Kiyisinda (Fatih Akin-2007)

Fena degil. Tipik Fatih Akin kliseleri mevcut. Sevdiginin pesinden ya da zorunluluktan ya da baska baglayici bir duygudan dolayi yola cikanlar, inat, dedigini yapan, gelecek zararlardan kendini sakinmayan, sakinamayan kadinlar var yine. Fatih Akin`in samimiyetinden dolayi diger filmleri gibi keyifli bir film.

Die Mitte/The Center (Stanislaw Mucha-2004)
Cok eglenceli bir belgesel film. Sevgili yönetmenimiz kücük ekibiyle birlikte avrupanin merkezini ariyor, avrupa boyunca. Bu arayislar sonunda bir cok belgelenmis, tarihte bahsedilmis, papa tarafindan ziyaret edilmis merkez cikiyor ortaya. Avrupa`nin merkezinde yasadiklarini söyleyip, bununla bir yandan gurur duyan, bir yandan da hayatlarindan bezmis insanlarin halleri görülmeye deger. Röportajlar genellikle spontan ve bu yüzden de cok komik.

Voyage dans la lune/A trip to the moon ( Georges Méliès-1902)
Kendisi bilim kurgu film tarihimizin en yaslisi oluyor. Ilk sinema teknikleri bu yönetmenimiz sayesinde kesfediliyor. Bir takim efektler, montaj,... Yönetmenimiz, döneminde bir tiyatro oyuncusu ve sinirbaz ayrica. Bu filmden sonra kimbilir ne is yapmis, ne havalar atmistir.




Metropolis (Fritz Lang-1927)
Cok etkileyici sahneleri mevcut, cekildigi dönem göz önüne alinirsa sasirtacak derecede bile diyebiliriz. Endüstrilesme ve insanlar üzerindeki etkisine tepkisini dile getirirken kullandigi bir cok efekt ya da teknoloji, makina, robot örneklerinin cogunu, kendisinden onlarca yil sonra cekilmis bir cok bilim kurgu filminde görebiliriz. Kendisi bilim kurgu filmlerinin sekil semal anasidir.



Fahrenheit 451 (François Truffaut-1966)

Harika, mutlaka izlenmesi, arsivde bulunmasi gereken bir bilim kurgu filmi. Elbette ki naif, alik yanlari da mevcut.
Disütopik hikayesi, insanüstü ya da normal insan olmayan canlilari, zaman zaman geriye dogru giden teknolojisi ile iyi bir bilim kurgu filmi. Televizyonun ve televizyona her zaman esas parayi kazandiran seri/dizi programlarinin sinemaya vurdugu büyük darbenin akabinde cekiliyor bu film.

Diktatörlük, egemenligini sürdürmek icin, insanlari tek model yapip bireyselligi ve kisisel özellikleri yok saymaktadir. Bunlari yapabilmek icin kullandigi stratejik yöntem ise televizyon, uyusturucu/ilac bagimliligi ve korkudur. Fakat, diktatörlügün en büyük savasi kitaplara karsidir. Filmdeki itfaye ekibi gelen ihbarlar ve aramalar üstüne gittikleri evlerde bulduklari kitaplari yakarlar (amaci atesi söndürmek olan bir kurum tam tersini yapiyor!) Devlet, böylece insanlarin kültürel hafizasini yoketmeyi amaclamakladir. Film fransiz yapimi olmasina ragmen, yakilanlar tabii ki sadece fransadan degildir, tam tersi tüm dünyadan eserler vardir. Yanan, dünyanin hafizasi, kültürü, aldigi yolun ispati, gelecegin derslerini, yollarini gösterecek kitaplardir.

Disütopya kendini insanlarin hayatinda özellikle kadinlar üzerinde gösterir. Kadinlar, hafizalari cok zayif, duygusuz, dinlemeyi bilmeyen, ilac bagimlisi, kisiliklerini televizyondaki dizi/programlardan kopyalayan canlilardir. Burada bu kadinlari da birer Alien yani baska dünyadan gelen canlilar olarak görebiliriz.

Elbette ki, her seye ragmen kitap okuyan ve sisteme karsi gelenler de vardir. Orasini da siz izleyin artik.

Ha, unutmadan, filmin basinda, ekibin, oyuncularin, yönetmenin isimleri ekrana yazi olarak degil de ses olarak geliyor. Birisi isimleri ve görevleri okuyor. Kitaplar ve okumak yasak ya!

Sanci.. Sanci...

Sabah, doktordan eve gelirken sokagimizda cöp arabasini gördüm. Cöpcüler, apartman sakinlerinin geceden arka bahceden sokaga tasidiklari cöp bidonlarini bosaltiyorlardi. Ben evime yaklastikca onlar da bir apartmana dogru yaklasti ve iclerinden birisi bir zile basti. Bir kac saniye sonra "3 cay indir!" dedi adam türkce. Karsidaki de hic sasirmadan, baska bir sey sormadan "tamam" dedi.

Cöpcülerden ikisi türk birisi almandi sanirim. Alman olanin suratinda komik ama keyifli bir duruma dahil olmanin zevki vardi sanki. Ev sahibi türk olanda ise, anlatmayi cok da beceremeyecegim ama cok tanidik, bildik, ya babamizdan ya komsumuz Ali amcadan ya da Hüseyin ögretmenimizden bildigimiz bir hal, tavir vardi. Karisinin arkadaslarina hizmet etmesinin gururu, ikram etmenin keyfi, yorulduk, cayi hakettik fikri,...

Bu sahneden sonra yine aklima Necati Tosuner`in "Sanci.. Sanci..." kitabi geldi. 4 yil önce, Almanya`da, Almanya`yi ilk gördügüm günlerde okumustum bu romani. Almanya`da varolmaya calisan insanlarin, insanlari varetmeye calisan Almanya`nin romani.

Oysa ben

Rüzgar. Hizli, dengesiz, yönü, yolu kestirilemeyen bir rüzgar. Belki biraz da kar var. Belki. Gören yok rüzgardan. Köprüyü tirmaniyorum bisikletle. Tirmanmam bir kac saniye sonra bitecek, inise gececegim. Karsiya bakamiyorum. Rüzgar. Önüme, yere bakiyorum. Tüm hiz, gürültü ve sertlige zit yavaslik ve sükunetle parlak, bicimi tam secilemeyen bir cisim kayiyor yere dogru. Bisikletimden ayrilan bir parca.
Benim gidecegim yer var. Yolum var. Geride gelenler var.
O güzelim, parlak, narin parca kaliveriyor orada, köprünün tam ortasinda. Aklim da onda kaliyor tüm gün. Onu orada birakmasa miydim? Her seye ragmen.

ayy, yok canim, ben öyle seyler der miyim hic.

Kalbim kadar temiz bu sayfayi, kötü sözlerle kirlesmis miyim ben? Ay, hic yakismiyor benim agzima böyle seyler!

Bakmayin bunlara, aslinda kibar, bakimli, saclarini uzatan, havalar iyi olursa etek bile giyen, hos, okumayi seven, spor yapmasi gerektigine inanan, cocuklari seven, gencleri öven, yaslilari hos gören genc bir bayanim ben.

Öhöö, öhöö...

Laf acilmisken, bildiginiz ev yapimi bir sac bakim tarifi var mi? Zeytinyagi, yumurta, sarmisak, pekmez, un, nane, tarcin, ceviz kabugu falan karistirip, kafaya sürmek, 3 saat bekletip, kafayi yikamadan disari cikmak, havalandirmak falan gibi?

Ne hos olur, böyle bir bilginizi benim gibi, hos, kibar, güleryüzlü bir bayanla paylassaniz.

En derin saygilarimla.
Sizin Teyzenteyfik`iniz.
Öptüm canim.

Ulan Kaltak!

Fena tepem atmis durumda. Yine, benzer durumlar gibi laflari yuttum.

Dersten geldim simdi. Ders dedigim de 3 ögrenci bir hoca oturup, gevezelik yapiyoruz. Sonlara dogru gevseyip, bu dönem dersini aldigimiz (ben ve su uyuz kari, hani gecen dönem yabancilarla ilgili bazi tatsiz tespitlerini anlattigim, arkadaslarimi yemege cagirdigimda da hakkinda atip tuttugumuz varlik) kadin profesör hakkinda konustuk. O hocayla henüz ders yapmamis olan ögrenci bize kadinin hasil bir hoca oldugunu sordu. Ben iyi deyip, gecistirdim, cünkü kadinin hocaligini degil de, kadin hakkinda duydugu olumsuz yorumlarin saglamasini istiyordu bizden. Ben de baska bir hocanin yaninda bu muhabbete girmek istemedim. Neyse bizim o uyuz kiz basladi atip tutmaya. Ben israrla, henüz cok iyi tanimiyoruz, yorum yapmayalim falan filan diyorum. Bu defa bizimki basladi bana laf atmaya, yok ben cok ruhsuzmusum, hep böyleymisim, lütfen lütfen bana bulasmayin, ben zavalli bir yabanciyim, sizi anlamyiorum tripleri yapiyormusum. Ben güldüm tabii ki ama digerleri, hoca ve diger ögrenci afalladi, hem gülüp hem de ohaa, ne diyorsun sen seklinde tepki verdiler.

Hoca benim bu halimi, herkese mutlaka ikinci bir sans verisimi taktir ettigini söyledi, cünkü bu dönem o uyuz kiza nasil dayandigima kendisi de sasiriyor.


Lan kaltak kari, senin hakkinda da tahmin edemeyeegin yorumlar dolasiyor okulda, senin ne sirrret oldugun, gecen dönem tüm sinifin burnundan getirdigin, arkadan agza alinmayacak küfürleri yedigin anlatiliyor. Hatta direkt, sinifta olan diger ögrenci bile, baska arkadaslara, senin ne uyuz oldugunu söylüyor. Tutmus bir de baskasina atip tutuyor ve benim niye böyle sakin olusuma, kimsenin hakkinda laf söylemeyisime kiziyorsun.

Daha bu sabah, o bahsi gecen kadin hoca odasinda seninle calismamin nasil oldugunu, seninle gecinip gecinemedigimi, seninle cok farkli oldugumuzu, calismami olumsuz etkileyip, etkilemedigini, eger bir problemim varsa, cekinmeden onunla konusabilecegimi söyledi!

Ah, niye orada bagirip, cagirip, lan salak, eger konusursam, ilk senin lafini orada burada anlatmam, sana it muamelesi yapmam lazim, diyemedim.

Fena sinirliyim. Beni böyle sakin, laflari yutan, mümkün oldugunca kisisel tartismalardan uzak durmaya calisan, hatta ürken, insanlarla basedemeyecegini düsünen bir insan olarak yetistiren kültürüme de, sana ayi diyene sen dayi de felsefemize de, anama da, babama da.....

Durup seyran eyleme

Gecen hafta kendime ekolojik email aldim. Cevreye zararsiz email adresim de var artik. Örnek bir dünyaliyim ben! Sen beni koru yarabbiiim!

Carsamba gecesi kapi caldi ve üc bes cocuk geldi, Halloween aktiviteleri yapiyorlarmis ve benim illa ki onlara bir seyler vermem gerekiyormus. Lafi uzatip, ben anlamam böyle islerden, müslümanim ben, nedir bu falan filan diye direttim ama yine de evdeki abur cuburlarimi yürütmeyi basardilar.

Yok, onu bunu birakip acil is bulmam lazim benim. Bu defa durumum hic ic acici degil.

Seviyorum laaan!

Bugün sunu farkettim; bir sehri sonradan özlemek icin gerekli malzemeler, yasanilan mevsimler vasitasiyla temin ediliyor. Yani, bir sehirde farkli mevsimleri gecirmis, görmüs olmak, o sehri ileride özlemek icin yeterli olabiliyor. Ya da daha özlenir kiliyor o sehri, insanoglunun gözünde.

Mesela bu sehrin sohbahari... Cok güzel. Simdiden hissediyorum, hafizama kazindi bu görüntüler ve duygular. Yillar sonra bile cok güzel hatirlayip, özleyecegim ben bu sehirdeki sonbahari.
Bu fotograf ilkbahardan.

Bu pazar ne pazari allasen?

Iki gün süren, kisa film festivali vardi burada ve bugün ikinci günüydü. Günlük bilet alarak aksam sekize kadar süren tüm programi izledim. Seyirci ödülleri icin oyumu kullanip eve yollandim, ödül kazananlarin aciklanmasi beklemeden.

En cok begenilenler, alkislananlar nedense Almanya`da yasayan yabancilari konu alanlar oldu. Bir yabanci olarak o filmleri izlemek, bir alman olarak izlemekten cok daha farkli. Ben bir alman olsaydim, utanirdim biraz. Bir yabanci olarak izledigimde ise "evet, iste böyle, nasilmis!" diye bagirmak geldi icimden. Cok kabayim sanirim ya da icimde bir öfke var. Öfkem kesinlikle almanlara karsi degil, tam tersi, bir ülkeye, icinde kendilerini güvende hissettikleri bir ülkeye sahip olanlara. Bir ülkenin vatandasi olduklari icin huzurlu olabilenlere. Sanki onlar oldukca baskalari bundan mahrum kaliyor. Cok duygusal ve cocukca bir tepki belki de bu. Ama öyle.

(S. bana bugün Ulus Baker`in "Kanaatlerden imajlara: duygular sosyolojisine dogru" isimli tezini gönderdi Pdf dosyasi olarak. Ingilizce ama türkce bir özet kismi da mevcut, umarim anlarim)

Fotograf: Land Gewinnen, Yönetmeni Marc Brummund.

Ugras biter, gün savusur

Öyle isteksizim ki yine. Tarifsiz. Nasil yalniz hissediyorum kendimi, bir bilseniz.
Bunlari yazmaya utaniyor insan degil mi? Ya da benim icin öyle. Kronik olarak keyifsizlik yasama, bunu dile getirme. Hic cekici degil! Ne sacma. Hepiniz böylesiniz eminim ki. Herkes böyle. Herkesin cani hayati istemiyor cogu vakit. Nesem yadirganmazken, nesesizligim niye yadirganiyor öyleyse. Ya da belki yadirgandigi bile yokken ben niye öyleymis gibi hissedip, simdiden savunmami, cemkirmemi sakinmiyorum. Cünkü digerlerine de bulasiyor bu hal degil mi? Kim ister ki nese varken bulasan nesesizlik, isteksizlik olsun.

Varsin bunlar hic yokmus gibi olsun. Baska seyler anlatayim size.
Bugün, gecen dönemden arkadaslarimi yemege cagirdim. Davet emailine göbek dansi yapacagimi da eklemistim. Türk kliselerine pek de uymus, pek de gülmüsler, gelir gelmez, hadi basla dansa, esprisini yapmayi ihmal etmemisler! Etli biber dolmasi, peynirli börek, mercimek corbasi ve coban salatasiydi menüm. Pek klasikler yani. Peynirli böregim bu defa arasina minik minik dogradigim tereyagi parcaciklari sayesinde cok lezzetli oldu. Corbayi ise bu defa önce yagda sogani ve havucu biraz kavurarak yaptim, normalde direkt hepsini mercimekle birlikte hasliyordum. O da cok lezzetli oldu.

Almanlar bayilir böyle islere, yemek ikram edilmesine. Istahlari da iyidir masallah. Gecen dönem kimsenin sevmedigi bir kadin vardi sinifta, bu dönem onunla ben yalniziz derslerde. Eski arkadaslarla onu cekistirdik bol bol. Yeni malzemeler bende ya, heveslerini kursaklarinda birakmadim, anlattim onlar sordukca, abarta abarta, fakat sunu eklemeyi de ihmal etmedim, kadin nedense bana karsi cok yardimsever, iyi, neseli ve calisma sistemimiz birbirine pek uygun.

Belki gelirken bana ufak birer hediye getirirler de nesemi bulurum diye heveslenmistim ama yok, cikmadi bir sey. Günü kar yapmadan kapattik, yarina Allah kerim!

Seni gören aşık aklın şaşırır

Cizdigim günün gecesi rüyama girdi bu hanim. Gercegi daha güzelmis. Güler yüzlü, neseli biriydi. Gözleri cok parlak ve rengarenkti.

Teninle tanismanin zamani

Bu da benden kücük bir bayram hediyesi. Ramazan da gecti, hadi, tadini cikarin teninizin. Madem zaman seker, tatli yeme zamani :)

Ahh, parmak uclarinda bile sevgiliye duyulan heyecani hissedenlere Allah uzun ömürler versin, nice bayramlar nasip etsin. Aha, bu da ramazan dilegim:)

Yol belli, eg basini usul usul yürü simdi

Aksam, bisikletle eve dönerken ters yola girdim, ki hep yaptigim seydir. Yolun diger tarafini, aslinda olmam gereken tarafini, izleye izleye devam ederken bir de baktim ki, asiri hizla bir bisiklet geliyor karsidan ve ne olup bittigini anlamadan bisikleti biraz yana cevirmemle, karsidan gelen adamin cok ama cok fena küfürlerini duymam bir oldu. Adam uzaklasti ama sesi halen geliyordu. Duysaniz ne fena, ne agir laflar dedi bana.

Ben nasil oldum? Cok ilginc oldum. Uzundur öyle bir hale girmemistim. Sinirlenme, korku, saskinlik karisimi bir kasilmayla agzimi acamadim eve gelene kadar. Bisikleti park ederken iyi bir yutkundum sadece.

Devdas

Apolitik

Apolitik olmak sizi üzüyor mu?
Beni üzüyor. Ne is basarmis olsam da, sinavdan yüksek not almis olsam da, sevgilim beni cok sevse de, bu ay kirayi nasil ödesem diye düsünmesem de, güzel bir tatil yapmis olsam da, kücük iyiliklerim tesekküre, duaya dönüsmüs olsa da apolitik olmanin verdigi üzüntüyü atamiyorum.

Aktif olarak politikayla ugrasmak istiyorum ben!
Ama, ama ben temizim, ben temizim diye kendi kendime yasamak(!) istemiyorum.
En cok "o vakit" kendime saygi duyacagim, gibi geliyor.

Itiraf etmek gerekirse, iki ucu boklu degnegin neresinden tutacagimi da bilemiyorum.